Η τελευταία λέξη ανήκει στον Θεό

«Θα τρελαινόμουν από την αδικία αυτού του κόσμου, αν δεν ήξερα ότι η τελευταία λέξη θα είναι του Θεού.»

— Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Αυτά τα λόγια ακούγονται τώρα ιδιαίτερα.
Διότι όλοι μας ανησυχούμε.
Ο καθένας — με τον δικό του τρόπο.

Κάποιος κλαίει σιωπηλά, χωρίς να έχει τη δύναμη να μιλήσει.
Κάποιος αναζητά παρηγοριά στην προσευχή, όταν η καρδιά σπάει από τον πόνο.
Κάποιος — κλείνεται, για να συγκεντρωθεί, να μην χάσει την πίστη του.
Και κάποιος, όπως εγώ, αρχικά σιωπά, και μετά παίρνει και γράφει. Διότι δεν μπορεί πλέον να σιωπά.

Είναι οδυνηρό να βλέπεις, όταν στην Ποτσάεβ κόβουν τις πόρτες με τροχό,
όταν στο Βολόντιμιρ-Βολίνσκι παίρνουν τον ναό,
όταν στο Τσερνιβτσί ξανά προκλήσεις,
και στα ΜΜΕ — κύμα ψεμάτων, κοροϊδιών, παραμορφωμένων τίτλων.

Σαν κάποιος να δοκιμάζει — πόσο ακόμα θα αντέξεις;
Πόσο μπορείς να υπομείνεις;
Και τότε, όταν η καρδιά φωνάζει: «Πού είναι η αλήθεια; Πού είναι η συνείδηση;» —
θυμάσαι τα λόγια του Παΐσιου:

«Θα τρελαινόμουν από την αδικία αυτού του κόσμου,
αν δεν ήξερα ότι η τελευταία λέξη θα είναι του Θεού.»

Διότι αν πραγματικά πιστεύουμε, πρέπει να κρατηθούμε.
Όχι από μίσος, αλλά από ελπίδα.
Διότι το κακό — είναι δυνατό, αλλά σύντομο.
Και η αλήθεια του Θεού — είναι ήσυχη, αλλά αιώνια.

Και ακόμα και όταν φαίνεται ότι δεν μας ακούν, ότι όλα είναι εναντίον μας — ο Θεός είναι κοντά.
Και σε κάθε αδικία που βλέπουμε, υπάρχει χώρος για την αγάπη μας, την προσευχή μας,
τη μικρή, αλλά αληθινή μαρτυρία της πίστης μας.

Δεν είμαστε μόνοι.
Είμαστε — μαζί σε αυτόν τον αγώνα.
Ο καθένας από εμάς πονάει με τον δικό του τρόπο, αλλά σε έναν Χριστό.
Και αυτό δίνει δύναμη να ζούμε, να προσευχόμαστε, και — να γράφουμε.