Έρχεται κάποτε σε έναν γέροντα ένας μοναχός, όλος εξαντλημένος, χλωμός, μόλις σέρνει τα πόδια του.

— Πάτερ, — ψιθυρίζει, — αυτή την εβδομάδα έτρωγα μόνο αέρα και προσευχή. Αισθάνομαι ότι το πνεύμα μου ανυψώνεται, και η σάρκα μου λιώνει!

Ο γέροντας τον κοίταξε, αναστέναξε και λέει:

— Αυτό είναι καλό, τέκνο μου, που η σάρκα λιώνει. Αλλά πρόσεχε, μήπως μαζί με τη σάρκα λιώσει και η ταπείνωσή σου. Γιατί και ο διάβολος δεν τρώει καθόλου, αλλά δεν έγινε άγγελος από αυτό. Πήγαινε, φάγε ένα πιάτο σούπα, αλλιώς στον παράδεισο δεν θα σε δεχτούν βάσει βάρους — θα είσαι πολύ ελαφρός για την αιωνιότητα!

Διανύεται η πρώτη εβδομάδα της Νηστείας. Οι σπουδαστές του σεμιναρίου, εξαντλημένοι από τις μακρές ακολουθίες και την έλλειψη φαγητού, περιπλανώνται με δυσκολία στους διαδρόμους. Ένας πρωτοετής ρωτάει ψιθυριστά έναν τελειόφοιτο:
— Άκου, είναι αλήθεια ότι τις πρώτες τρεις μέρες της Νηστείας δεν επιτρέπεται να φας τίποτα;
Ο τελειόφοιτος, κοιτάζοντας ονειρικά στο βάθος:
— Καταλαβαίνεις, αδελφέ... Να τρως μπορείς τα πάντα. Μόνο να καταπίνεις δεν επιτρέπεται!

Τελείται η Θεία Λειτουργία. Στον ναό — μια τυπική «εκκλησιαστική γιαγιά» παρατηρεί έναν νεαρό άνδρα που στέκεται λάθος, σταυροκοπιέται ακαίρως και γενικά φοράει τζιν. Του σφυρίζει στο αυτί:

— Νεαρέ, στέκεσαι λάθος! Και το κερί το βάζεις με λάθος χέρι! Ο Θεός δεν θα σε ακούσει!

Ο νεαρός άνδρας γυρίζει και απαντά ψιθυριστά:

— Παράξενο. Νόμιζα ότι με την επικοινωνία Του όλα ήταν εντάξει, αλλά αποδεικνύεται ότι απλώς έχει κακή γραμματέα στην είσοδο.

Έρχεται μια γυναίκα στον παπά, όλη στα μαύρα, με τα μάτια στο πάτωμα:

— Πάτερ, είμαι τόσο αμαρτωλή, τόσο ασήμαντη, κανονικά σκουλήκι της γης, σκόνη και στάχτη...

Ο ιερέας την κοίταξε προσεκτικά και λέει:

— Μητέρα, γιατί τα λέτε αυτά; Σκόνη και στάχτη — αυτά είναι τελικά ανόργανα στοιχεία. Εσείς είστε απλώς μια συνηθισμένη ενοχλητική κυρία, που ξανά ξέχασε να πλύνει τα πιάτα και να συμφιλιωθεί με τη νύφη της. Ας αρχίσουμε από εκεί την «ταπείνωσή» μας.

Μπαίνει ένας άνθρωπος σε εκκλησιαστικό κατάστημα:

- Πείτε μου, έχετε κεριά πέντε γρίβνες;

- Έχουμε, φυσικά.

- Και είναι σίγουρα χαριτωμένα;

Η καταστηματάρχισσα, χωρίς να ανοιγοκλείσει μάτι:

- Νεαρέ μου, για πέντε γρίβνες δεν είναι απλώς χαριτωμένα, είναι και αυτοσυγχωρητικά! Μόλις καούν τελείως - μία μικρή αμαρτία ακυρώνεται αυτόματα. Αλλά αν θέλετε σοβαρό πακέτο «Ολ-ίνκλουζιβ», πάρτε εκείνο που κοστίζει πενήντα!

Ένας οδηγός-προσκυνητής είχε κολλήσει όλο το ταμπλό με εικόνες. Οδηγεί σε κατεστραμμένο δρόμο, παραβιάζει τους κανόνες, κόβει δρόμο. Ο επιβάτης δεν άντεξε:

- Άκου, νομίζεις ότι αυτές οι εικόνες θα σε σώσουν αν βγεις στο αντίθετο ρεύμα;

Ο οδηγός με σημασία:

- Φυσικά! Ο φύλακας άγγελος είναι σε επιφυλακή!

Ξαφνικά από τη γωνία της εικόνας ακούγεται μια ήσυχη φωνή:

- Άκου, κόψε ταχύτητα! Δεν προλαβαίνω να σε ακολουθήσω με τέτοια ταχύτητα, είμαι άγγελος, όχι υπερηχητικό μαχητικό!

Κλασική περίπτωση σεμιναρίου. Διεξάγεται εξέταση στη Λειτουργική. Ο καθηγητής ρωτάει έναν αμελή φοιτητή:

— Αγαπητέ μου, πείτε μου, τι συμβολίζει ο καπνός από το θυμιατό;

Ο φοιτητής, προσπαθώντας να θυμηθεί τις σημειώσεις:

— Ε-ε... Ο καπνός συμβολίζει... τις προσευχές των πιστών που ανεβαίνουν στον ουρανό;

Ο καθηγητής, αναστενάζοντας:

— Αυτό είναι το ιδανικό, συνάδελφε. Αλλά στην πραγματικότητα — ο καπνός συμβολίζει ότι ο διάκονος ξέχασε πάλι να καθαρίσει το θυμιατό εγκαίρως. Πηγαίνετε, «τρία».