Ένας μοναχός ήταν πολύ περήφανος για τη νηστεία του. Και ιδού βλέπει όνειρο ότι στέκεται στις πύλες του παραδείσου. Ο άγγελος κοιτάζει στο βιβλίο και λέει:

- Λοιπόν, διαγράφουμε από το μενού σου το κρέας, το γάλα, τα αυγά... Ωχ, δεν έτρωγες καν ψάρι! Εκπληκτικό.

Ο μοναχός λάμπει. Ο άγγελος συνεχίζει:

- Αλλά στη στήλη «Άνθρωποι» γράφει ότι για πρωινό έφαγες τον υπήκοο, για μεσημεριανό - τον ηγούμενο, και για δείπνο — όλους τους προσκυνητές ολόκληρους. Πήγαινε, αγαπητέ, να τα χωνέψεις, στον παράδεισο δεν υπάρχουν θέσεις.

Ένα μικρό κορίτσι προσεύχεται πριν τον ύπνο:

— Κύριε, κάνε όλους τους κακούς ανθρώπους να γίνουν καλοί, και όλους τους καλούς — ακόμη καλύτεροι. Και, παρακαλώ, μετάφερε την πόλη Ρώμη στην Αφρική!

Η μαμά, ακούγοντας αυτό, εκπλήσσεται:

— Γιατί τη Ρώμη στην Αφρική, κόρη μου;

— Έτσι έγραψα στο διαγώνισμα γεωγραφίας!

Συζήτηση δύο παρισταμένων:

— Ω, Ματρένα, χθες στον ναό στεκόμουν για εξομολόγηση, και ξέχασα όλες μου τις αμαρτίες!

— Τίποτα, κουμάρα, μη στεναχωριέσαι. Έχουμε τέτοιους παρισταμένους — θα σου τις θυμίσουν όλες μέχρι την επόμενη λειτουργία, και θα προσθέσουν κι άλλες!

Έρχεται μια ενοριακή στον εφημέριο:

— Πάτερ, διέπραξα φοβερή αμαρτία — κοίταξα στον καθρέφτη και σκέφτηκα ότι είμαι πολύ όμορφη!

Ο πατέρας την κοίταξε προσεκτικά και απάντησε:

— Ησύχασε, κόρη μου. Αυτό δεν είναι αμαρτία, αυτό είναι — ειλικρινής πλάνη!

Ένας νεαρός παραμονάριος, θέλοντας να διακριθεί, το Πάσχα χτυπούσε τις καμπάνες τόσο μανιωδώς, που ο γέρος καμπαναρής δεν άντεξε και ανέβηκε στο καμπαναριό.

— Τι κάνεις, παιδί μου, και χτυπάς έτσι συναγερμό; Αυτό πρέπει να είναι χαρά, ενώ εσύ το κάνεις σαν να έχει πιάσει φωτιά στην κόλαση!

— Έτσι, παππού, από όλη μου την καρδιά, για να ξυπνήσουν όλοι οι αμαρτωλοί!

— Οι αμαρτωλοί θα ξυπνήσουν, — αναστέναξε ο γέρος, — μόνο φοβάμαι ότι πρώτοι θα ξυπνήσουν αυτοί που στο διπλανό σπίτι δούλευαν νυχτερινή βάρδια. Μετά το δικό σου καμπανοκρούσιμο θα έχουν μόνο ένα ερώτημα: πώς να σε στείλουν στη Βασιλεία των Ουρανών χωρίς ουρά.

Στη δοκιμή ο χοράρχης, οδηγημένος σε πλήρη απελπισία από το ψεύτικο τραγούδι των μπάσων, σταματά τη χορωδία. Βγάζει τα γυαλιά του, τα σκουπίζει για πολλή ώρα με το μαντήλι του και λέει σιγά, με βαθύ πόνο:

— Αδελφοί... Καταλαβαίνω τέλεια ότι δεν τραγουδάτε κατά τις νότες, αλλά αποκλειστικά κατά την έμπνευση του Αγίου Πνεύματος. Αλλά δεν θα μπορούσαμε να ζητήσουμε από τον Κύριο τη χάρη τουλάχιστον εντός μιας τονικότητας;

Τελείται η Θεία Λειτουργία. Στον ναό — μια τυπική «εκκλησιαστική γιαγιά» παρατηρεί έναν νεαρό άνδρα που στέκεται λάθος, σταυροκοπιέται ακαίρως και γενικά φοράει τζιν. Του σφυρίζει στο αυτί:

— Νεαρέ, στέκεσαι λάθος! Και το κερί το βάζεις με λάθος χέρι! Ο Θεός δεν θα σε ακούσει!

Ο νεαρός άνδρας γυρίζει και απαντά ψιθυριστά:

— Παράξενο. Νόμιζα ότι με την επικοινωνία Του όλα ήταν εντάξει, αλλά αποδεικνύεται ότι απλώς έχει κακή γραμματέα στην είσοδο.