Σε μια επαρχία διόρισαν έναν νέο, πολύ ενεργητικό και αυστηρό επιθεωρητή. Εκείνος αποφάσισε να περιοδεύσει στις απομακρυσμένες αγροτικές ενορίες χωρίς προειδοποίηση. Φτάνει σε ένα απομονωμένο χωριό, μπαίνει στον ναό, και εκεί στο ιερό βλέπει έναν γεροντάκο, καλοσυνάτο εφημέριο με φθαρμένο ράσο να ασχολείται.

Ο επιθεωρητής, αποφασίζοντας να δείξει αμέσως την τάξη του, ρωτάει αυστηρά:

- Λοιπόν, πάτερ! Ελάτε να μου αναφέρετε πώς πάνε τα πράγματα στην ενορία σας με την κατήχηση, το ιεραποστολικό έργο και τη διακονία των νέων;

Ο γέρος έξαψε μπερδεμένος το γένι του, χαμογέλασε και απαντάει:

- Ωχ, παιδί μου... Με την κατήχηση τα πάμε εξαίρετα - η κατσίκα του κατηχητή, η Μάνκα, μόλις γέννησε τρία κατσικάκια. Με την ιεραποστολή επίσης όλα καλά: ο εκκλησιάρχης μας, ο παππούς Μιχέας, χθες πήγε στο διπλανό χωριό για ανταλλακτικά, και εξήγησε σε όλους τους άντρες έξω από το μαγαζί γιατί είναι αμαρτία να βρίζουμε. Όμως με τους νέους τα πράγματα δεν πάνε καλά, αυτό είναι αλήθεια. Από νέους στην ενορία μας είμαι μόνο εγώ - είμαι μόλις εβδομήντα δύο, οι υπόλοιποι αναπαύονται ήδη στο νεκροταφείο.

​Δύο νεαροί ζηλωτές νεόφυτοι διαφωνούν μέχρι βραχνάδας:

- Μπορεί κανείς να κοιμάται κατά τη διάρκεια του κηρύγματος; Αυτό είναι φοβερή αμαρτία απροσεξίας!

Πλησίασαν τον ηγούμενο για να επιλύσει τη διαφωνία. Ο ηγούμενος αναστέναξε βαριά, έβγαλε τα γυαλιά του και λέει:

- Το να κοιμάσαι κατά τη διάρκεια του κηρύγματος είναι μισό κακό. Η πραγματική αμαρτία είναι να λες τέτοιο κήρυγμα από το οποίο όλη η ενορία αποκοιμιέται.

Ένας νέος, προχωρημένος πληροφορικός ήρθε για πρώτη φορά στην εξομολόγηση. Στέκεται πολλή ώρα, μετακινείται από το ένα πόδι στο άλλο, τελικά πλησιάζει τον ιερέα και λέει:

– Πάτερ, έχω σκιτσάρει εδώ τις αμαρτίες μου... Αλλά δεν έχω χαρτί, τις έχω καταγράψει στο smartphone μου στις σημειώσεις. Μπορώ να τις διαβάσω από την οθόνη;

Ο ηλικιωμένος πατέρας κοίταξε το gadget, σταυροκοπήθηκε και απαντά:

– Διάβαζε. Καλά που δεν τις ανέβασες κατευθείαν στο «νέφος», γιατί ο Αρχάγγελος Μιχαήλ έχει ήδη πολλή δουλειά με τις βάσεις δεδομένων μας.

Διεξάγεται εξέταση στην ομιλητική (την τέχνη του κηρύγματος). Ο σπουδαστής του σεμιναρίου ανεβαίνει στην έδρα, σιωπά για πολύ, κοιτάζει την επιτροπή και τέλος ρωτάει παθητικά:

- Αδελφοί και αδελφές! Ξέρετε τι θέλω να σας πω;

Όλοι χορωδιακά:

- Δεν ξέρουμε!

- Λοιπόν, δεν υπάρχει τίποτα να κρίνω, - λέει ο σπουδαστής και φεύγει.

Τον επιστρέφουν: «Δοκιμάστε ξανά». Αυτός πάλι στην έδρα:

- Ξέρετε τι θέλω να σας πω;

Όλοι, αποφασίζοντας να παίξουν το παιχνίδι:

- Ξέρουμε!

- Λοιπόν, αφού ξέρετε, δεν έχω τίποτα να διηγηθώ, - απαντάει ο εύστροφος φοιτητής και πάλι κατευθύνεται προς την έξοδο.

Ο καθηγητής, γελώντας: «Τελευταία προσπάθεια!». Ο σπουδαστής για τρίτη φορά:

- Ξέρετε τι θέλω να σας πω;

Το μισό ακροατήριο φωνάζει: «Ξέρουμε!», το άλλο μισό: «Δεν ξέρουμε!».

Ο σπουδαστής, χωρίς να χάσει την ψυχραιμία του:

- Τέλεια. Ας πουν αυτοί που ξέρουν σε αυτούς που δεν ξέρουν. Κι εγώ είμαι ελεύθερος!

Ένας μοναχός ήταν πολύ περήφανος για τη νηστεία του. Και ιδού βλέπει όνειρο ότι στέκεται στις πύλες του παραδείσου. Ο άγγελος κοιτάζει στο βιβλίο και λέει:

- Λοιπόν, διαγράφουμε από το μενού σου το κρέας, το γάλα, τα αυγά... Ωχ, δεν έτρωγες καν ψάρι! Εκπληκτικό.

Ο μοναχός λάμπει. Ο άγγελος συνεχίζει:

- Αλλά στη στήλη «Άνθρωποι» γράφει ότι για πρωινό έφαγες τον υπήκοο, για μεσημεριανό - τον ηγούμενο, και για δείπνο — όλους τους προσκυνητές ολόκληρους. Πήγαινε, αγαπητέ, να τα χωνέψεις, στον παράδεισο δεν υπάρχουν θέσεις.

Ένα μικρό κορίτσι προσεύχεται πριν τον ύπνο:

— Κύριε, κάνε όλους τους κακούς ανθρώπους να γίνουν καλοί, και όλους τους καλούς — ακόμη καλύτεροι. Και, παρακαλώ, μετάφερε την πόλη Ρώμη στην Αφρική!

Η μαμά, ακούγοντας αυτό, εκπλήσσεται:

— Γιατί τη Ρώμη στην Αφρική, κόρη μου;

— Έτσι έγραψα στο διαγώνισμα γεωγραφίας!

Έρχεται μια ενοριακή στον εφημέριο:

— Πάτερ, διέπραξα φοβερή αμαρτία — κοίταξα στον καθρέφτη και σκέφτηκα ότι είμαι πολύ όμορφη!

Ο πατέρας την κοίταξε προσεκτικά και απάντησε:

— Ησύχασε, κόρη μου. Αυτό δεν είναι αμαρτία, αυτό είναι — ειλικρινής πλάνη!