Ουκρανία: από τον Χριστιανισμό – σε μια εθνική θρησκεία;
Οι αρχές δημιουργούν πάνθεον στη Λαύρα, μεταφέρουν τα λείψανα εθνικών ηρώων, οργανώνουν τελετές με ειδωλολατρικό υπόβαθρο. Τι είναι αυτό; Ας προσπαθήσουμε να το κατανοήσουμε.
Θυμάστε πώς ο Β. Ζελένσκι, ως υποψήφιος για την προεδρία, επέκρινε τον Π. Ποροσένκο για την εκκλησιαστική του πολιτική και το «τόμος-τουρ»; Θυμάστε πώς αμέσως μετά τη νίκη στις εκλογές, ο Ζελένσκι επιδεικτικά αποστασιοποιήθηκε από τη δημόσια θρησκευτικότητα: «Μη με ψάχνετε στην εκκλησία. Ψάξτε τον Θεό!»; Τώρα όλα είναι ακριβώς αντίθετα. Οι αρχές αφιερώνουν πολύ μεγάλη προσοχή στη θρησκευτική θεματολογία. Η εικόνα που διαμορφώνεται είναι ζοφερή: από τη μία πλευρά, διωγμοί κατά της ΟΕΚ και προσπάθειες να απαγορευτεί, από την άλλη – δημιουργία εθνικού πάνθεου, προετοιμασία νόμου για τα εθνικά ιερά, επίσημες τελετές με τα λείψανα ιδιαίτερα αμφιλεγόμενων ιστορικών προσωπικοτήτων και χρήση μυστηρίων που θυμίζουν έντονα ειδωλολατρικά τελετουργικά.
Σύγχρονα ουκρανικά μυστήρια
Τον Αύγουστο του 2026 επέστρεψαν στην Ουκρανία, μετά από 88 χρόνια παραμονής στο Ρότερνταμ, τα λείψανα του ιδρυτή της ΟΥΝ Γεβγκένι Κονοβάλετς. Στις 11 Αυγούστου εκταφιάστηκαν στο νεκροταφείο Κρόσβεϊκ, και στις 13 Αυγούστου μεταφέρθηκαν στην Ουκρανία. Στη συνέχεια το φέρετρο μεταφέρθηκε στο Κίεβο, στον κεντρικό καθεδρικό ναό της ΟΥΓΚΚ.
Και στη συνέχεια συνέβη κάτι που ξεπερνούσε σαφώς τα όρια των χριστιανικών ταφικών παραδόσεων. Τη νύχτα, μπροστά στον καθεδρικό ναό της ΟΥΓΚΚ έφτασε ένα αποκατεστημένο τεθωρακισμένο Austin της εποχής της Ουκρανικής Επανάστασης. Πάνω σε πυροβολικό λαφέτο βρισκόταν το φέρετρο. Δίπλα – ένα τριϊντσο κανόνι του 1917. Κατά μήκος του δρόμου στέκονταν στρατιώτες με δάδες, έκαιγαν πύρινα κύπελλα.
Το ίδιο το Τρίτο Σώμα Στρατού ονόμασε αυτή την τελετή «μυστήριο συνέχειας». Η φωτιά συμβόλιζε τη μεταβίβαση του αγώνα από τις προηγούμενες γενιές του ουκρανικού εθνικιστικού κινήματος στους σημερινούς στρατιώτες. Και έπειτα, μπροστά στις πόρτες του χριστιανικού ναού, οι στρατιώτες απήγγειλαν την «Προσευχή του Ουκρανού Εθνικιστή».
Η «Προσευχή του Ουκρανού Εθνικιστή» ανήκει στις βασικές παραδόσεις της 12ης Ταξιαρχίας Ειδικών Δυνάμεων «Αζόφ». Ωστόσο ο αποδέκτης της προσευχής δεν είναι ο Θεός, ο Χριστός, η Θεοτόκος ή οι άγιοι, αλλά το ίδιο το έθνος, προς το οποίο απευθύνονται οι λέξεις «αγία», «παναγία», «ζωοποιός» – επίθετα που στη χριστιανική παράδοση αποδίδονται αποκλειστικά στον Θεό ή (σε ηπιότερη μορφή) στη Θεοτόκο.
Όταν αντικείμενο λατρείας και δοξολογίας γίνεται όχι ο Θεός, αλλά μια επίγεια πραγματικότητα – ο λαός, το έθνος, το κράτος – αυτό από θεολογική άποψη χαρακτηρίζεται ως μορφή ειδωλολατρίας.
Σε αυτή την «Προσευχή» η Ουκρανία τοποθετείται ουσιαστικά στη θέση του Θεού. Και αυτή δεν είναι δική μας εκτίμηση.
Τον Σεπτέμβριο του 2024, ο αξιωματικός του «Αζόφ», υποψήφιος διδάκτωρ φιλοσοφίας Βλαντισλάβ Ντούτσακ έδωσε στο KyivBookFest ειδική διάλεξη για την ιστορία και το νόημα αυτής της προσευχής. Να τα λόγια του: «Ο εθνικιστής στην προσευχή του δεν απευθύνεται σε κάποια θεότητα, αλλά στο πιο πολύτιμο που έχει – στην Ουκρανία».
Και μπροστά στις πόρτες του καθεδρικού ναού της ΟΥΓΚΚ δεν συνέβη τίποτα το εξαιρετικό. Η «Προσευχή του Ουκρανού Εθνικιστή» με συνοδεία φλεγόμενων δαδών απαγγέλλεται από τα μέλη του «Αζόφ» κάθε χρόνο κατά τη διάρκεια της ειδικής ετήσιας τελετής της «Ημέρας των Νεκρών». Ο επίσημος ιστότοπος την αποκαλεί ρητά «μυστήριο».
Πρόκειται για ανοιχτά ειδωλολατρικό τελετουργικό, δανεισμένο από τα τελετουργικά του αρχαίου σκανδιναβικού έπους: οι μαχητές του Αζόφ καίνε ένα δράκαρ (σκανδιναβικό πλοίο Βίκινγκ. – Σύνταξη), με το οποίο οι πεσόντες αναχωρούν συμβολικά για τη Βαλχάλα (στη σκανδιναβική ειδωλολατρική μυθολογία – το βασίλειο των νεκρών, όπου καταλήγουν οι πολεμιστές που έπεσαν στη μάχη. – Σύνταξη). Κατά την απαγγελία της «Προσευχής» οι συμμετέχοντες στο μυστήριο χρησιμοποιούν το σύμβολο Τέιβαζ/Τυρ (ᛏ) – αρχαία σκανδιναβική ρούνα που συνδέεται με τον θεό Τυρ, ενώ επίσης χωματίζουν έναν τύμβο, στην κορυφή του οποίου τοποθετούν ένα σπαθί μπηγμένο στο έδαφος – οι ειδικοί το ερμηνεύουν ως σύμβολο λατρείας του σκυθικού θεού του πολέμου, στον οποίο, σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, οι Σκύθες πρόσφεραν ανθρώπινες θυσίες.
Και λίγο νωρίτερα, το 2017, η «Προσευχή του Ουκρανού Εθνικιστή» απαγγέλθηκε στη βάση του συντάγματος «Αζόφ» στο Ουρζούφ κατά τη διάρκεια τελετής λατρείας του αρχαιοσλαβικού θεού Περούν, τον οποίο εκπρόσωποι του συντάγματος αποκάλεσαν «πρωτόγονο πρόγονο» και προστάτη της φρουράς. Το γραφείο τύπου ανακοίνωσε ότι σε αυτό το «ιερό μέρος» θα πραγματοποιείται στο εξής ο αγιασμός των όπλων πριν από τις μάχες.
Στις 18 Αυγούστου 2026 τα λείψανα του ιδρυτή της ΟΥΝ Γεβγκένι Κονοβάλετς μεταφέρθηκαν και ενταφιάστηκαν στο Εθνικό Στρατιωτικό Μνημειακό Νεκροταφείο. Την παννυχίδα τέλεσε ο επικεφαλής της ΟΥΓΚΚ Σβιατοσλάβ Σεβτσούκ.
Ποιος είναι ο ρόλος της ΟΥΓΚΚ;
Οι τελετουργικές εκδηλώσεις γύρω από τον Ε. Κονοβάλετς πραγματοποιήθηκαν στον κεντρικό ναό της Ουκρανικής Ελληνοκαθολικής Εκκλησίας, και γι' αυτό το ερώτημα σχετικά με τις ειδωλολατρικές μορφές αυτών των εκδηλώσεων τίθεται αρκετά έντονα.
Η προσευχή όχι στον Χριστό αλλά στην Ουκρανία, τα πύρινα «μυστήρια συνέχειας», η επαφή σημαιών με τα λείψανα του Κονοβάλετς για ευλογία – όλα αυτά συνέβησαν στο πλαίσιο εκκλησιαστικής ελληνοκαθολικής ακολουθίας. Σε ποιο βαθμό είναι όλα αυτά συμβατά με τη χριστιανική παράδοση;
Κατά τη διάρκεια της νεκρώσιμης ακολουθίας για τον Κονοβάλετς στις 16 Αυγούστου 2026, ο επικεφαλής της ΟΥΓΚΚ Σβιατοσλάβ Σεβτσούκ καλούσε να προσευχηθούν στον Κύριο για «τη συγχώρεση των αμαρτιών του». Αλλά αυτό κάνει την αντίθεση ακόμα πιο έντονη: στον ναό προσεύχονται στον Θεό να συγχωρήσει στον αποθανόντα τις αμαρτίες του, ενώ δίπλα ακούγεται μια άλλη «προσευχή», στην οποία η ίδια η Ουκρανία αποκαλείται Παναγία, και σύγχρονες στρατιωτικές σημαίες λαμβάνουν από τα λείψανα του Κονοβάλετς «συμβολική ευλογία» να συνεχίσουν τον αγώνα. Δηλαδή ο Κονοβάλετς εμφανίζεται εδώ ως μέρος της θεότητας «Ουκρανία» και ο ίδιος γίνεται αντικείμενο λατρείας.
Αποκρυφισμός ή ιεροποίηση της πολιτικής;
Και οι σημερινές ενέργειες των αρχών για την ιεροποίηση του ουκρανικού έθνους με ταυτόχρονη δίωξη της Εκκλησίας δεν μπορούν παρά να προκαλούν ερωτήματα. Διότι τα σχέδια ταφής εθνικών ηρώων στη Λαύρα του Κιέβου-Πετσέρσκ προκαλούν μόνο μία σκέψη – στη συνείδηση του λαού θέλουν να αντικαταστήσουν με αυτούς τους Οσίους Πετσέρσκ και άλλους αγίους της Εκκλησίας. Αλλά πώς μπορεί να εμφανίστηκε η ιδέα μιας τέτοιας αντικατάστασης; Ποιος θα μπορούσε να το εισηγηθεί;
Κατά του στενού περιβάλλοντος του Ζελένσκι έχουν ήδη ακουστεί επανειλημμένα κατηγορίες για ενασχόληση με αποκρυφιστικές πρακτικές. Η πιο βαρύνουσα επιβεβαίωση ακούστηκε τον Μάιο του 2026, όταν ο εισαγγελέας της ΑΔΕ διάβασε ρητά στο δικαστήριο την αλληλογραφία του Αντρίι Γιέρμακ με κάποια γυναίκα-αστρολόγο, αποθηκευμένη στο τηλέφωνό του ως «Βερόνικα Φενγκ Σούι Γραφείο»: σύμφωνα με την αλληλογραφία, ο Γιέρμακ τη συμβουλευόταν μεταξύ άλλων πριν από αποφάσεις προσωπικού σχετικά με διορισμούς σε ανώτατα κρατικά αξιώματα.
Αυτό έδωσε αφορμή σε ορισμένους μπλόγκερ να μιλούν για το ότι στην Ουκρανία οι κρατικές αποφάσεις λαμβάνονται από μάντισσες και μάγους. Σε αυτό προστίθενται λιγότερο τεκμηριωμένες, αλλά ηχηρές ιστορίες: η πρώην εκπρόσωπος τύπου του προέδρου Γιούλια Μέντελ ισχυρίστηκε ότι το περιβάλλον του Γιέρμακ προσκαλούσε «μάγους» από το Ισραήλ, τη Γεωργία και τη Λατινική Αμερική και ασκούσε τελετουργικά σε νεκροταφεία, ενώ κατά την κατασκευή του συγκροτήματος «Δυναστεία», που συνδέεται με αυτό το περιβάλλον, σύμφωνα με ορισμένες πληροφορίες, χρησιμοποιήθηκε άμμος που μεταφέρθηκε από νεκροταφείο.
Βεβαίως, όλες αυτές είναι αρκετά αποσπασματικές πληροφορίες, βάσει των οποίων δεν μπορούν ακόμα να εξαχθούν κάποια μονοσήμαντα συμπεράσματα, αλλά η εικόνα που διαμορφώνεται είναι τουλάχιστον ανησυχητική.
Δεν θα ισχυριστούμε ότι οι αρχές μετατρέπουν συνειδητά τη χριστιανική Ουκρανία σε ημι-ειδωλολατρική ή αποκρυφιστική – για αυτό δεν υπάρχουν ακόμα επαρκή στοιχεία. Αλλά η εικόνα που έχει ήδη διαμορφωθεί στη χώρα μας έως σήμερα επιτρέπει να συναχθεί το συμπέρασμα για μια στοχευμένη ιεροποίηση της κρατικής πολιτικής.
Εμίλιο Τζεντίλε: η ιεροποίηση της πολιτικής
Ένας από τους κορυφαίους επιστήμονες που ερεύνησαν το φαινόμενο της ιεροποίησης της πολιτικής είναι ο Ιταλός ιστορικός Εμίλιο Τζεντίλε. Το 2003 έλαβε το βραβείο Χανς Ζίγκριστ του Πανεπιστημίου της Βέρνης, και το πιο γνωστό βιβλίο του με αυτό το θέμα τιτλοφορείται «Η Πολιτική ως Θρησκεία» (Politics as Religion).
Ο Τζεντίλε υποστηρίζει ότι η πολιτική μπορεί να αποκτά θρησκευτική διάσταση και χωρίς πίστη στον Θεό: αντικείμενο ιεροποίησης μπορεί να γίνει μια απολύτως επίγεια πραγματικότητα – το έθνος, το κράτος, το κόμμα, η τάξη. Γύρω από αυτή την πραγματικότητα οικοδομούνται μύθοι για το παρελθόν, εμφανίζονται ήρωες, δημιουργούνται υποχρεωτικά κείμενα, σύμβολα και τελετουργικά, ενώ η αφοσίωση σε αυτή γίνεται ηθικό απόλυτο, για χάρη του οποίου ο άνθρωπος είναι έτοιμος να θυσιάσει και τον εαυτό του και τους άλλους ανθρώπους.
Αν από αυτή την οπτική γωνία εξετάσουμε τα παραπάνω παραδείγματα διαφόρων μυστηρίων και ιδεολογιών, όλα συμπίπτουν. Σύμφωνα με τον Τζεντίλε, οι προσευχές, τα τελετουργικά και η λατρεία ηρώων είναι μόνο η αρχή μιας διαδικασίας που σταδιακά διέρχεται από αρκετά στάδια: τα ιεροποιημένα σύμβολα παύουν να συνυπάρχουν με άλλες αξίες και αρχίζουν να τις εκτοπίζουν· η ιεροποιημένη κοινότητα γίνεται μέτρο καλού και κακού, ενώ η διαφωνία με αυτή μετατρέπεται από διαφορετική άποψη σε αίρεση – και τότε ο διαφωνών γίνεται εχθρός του λαού και αποστάτης· το κράτος μεταβαίνει από τη διακυβέρνηση των πολιτών στη διαμόρφωση του «σωστού ανθρώπου» μέσω υποχρεωτικών μύθων και τελετουργικών, ενώ κάθε αμφιβολία για την ιερότητα του έθνους διώκεται σκληρά.
Στο αποκορύφωμά της, μια τέτοια πολιτική θρησκεία αρχίζει να ιεροποιεί και τη βία: ο αγώνας, ο πόλεμος και η αυτοθυσία γίνονται όχι τραγική αναγκαιότητα, αλλά μέσο «ηθικής κάθαρσης» και αναγέννησης της κοινότητας.
Συμπέρασμα: η πολιτική θρησκεία και η Εκκλησία
Ταυτόχρονα, μια τέτοια πολιτική θρησκεία δεν χρειάζεται απαραίτητα να καταστρέφει ναούς. Σύμφωνα με τον Τζεντίλε, μπορεί να συνυπάρχει με την ιστορική θρησκεία, έχοντας την εντάξει στο δικό της μυθολογικό σύστημα και αποδίδοντάς της έναν υποτελή, βοηθητικό ρόλο. Η Εκκλησία παραμένει χρήσιμη ως θεσμός που συμμετέχει στη δοξολόγηση των ηρώων που χρειάζεται το κράτος, υποστηρίζει τον εθνικό μύθο και τηρεί τα τελετουργικά. Φαίνεται ότι ένας τέτοιος ρόλος ικανοποιεί πλήρως την ΟΥΓΚΚ και την ΕΚΟ.
Αλλά αυτό αποκαλύπτει επίσης έναν από τους λόγους για τους οποίους η ΟΕΚ αντιστέκεται τόσο επίμονα στις προσπάθειες των αρχών να της επιβάλουν τις απαιτήσεις τους, να την αναδιαμορφώσουν κατά το δικό τους πρότυπο. Διότι αυτό, εν τέλει, μπορεί να οδηγήσει στο να αναγκαστεί η ΟΕΚ να συμφωνήσει να γίνει εργαλείο επιβολής και ιεροποίησης της σημερινής κρατικής πολιτικής: να συμφωνήσει ότι στη θέση του Χριστού θα τοποθετηθεί η Ουκρανία, ότι αντί για τις Δέκα Εντολές της Βίβλου οι άνθρωποι θα ζουν σύμφωνα με τον Δεκάλογο των εθνικιστών, και ούτω καθεξής.
Ο χριστιανός μπορεί να είναι νομοταγής πολίτης της χώρας του, αλλά δεν μπορεί να αποδίδει θρησκευτική λατρεία σε κανέναν άλλον εκτός από τον Θεό. Τα λόγια του Χριστού είναι απολύτως σαφή σε αυτό το ζήτημα: «Κύριον τον Θεόν σου προσκυνήσεις και αυτώ μόνω λατρεύσεις» (Ματθ. 4, 10).
