Να σκοτώσεις έναν άνθρωπο πριν από τη γέννηση επιτρέπεται, μετά τη γέννηση — όχι. Γιατί;
Τα παιδιά είναι το πιο προνομιούχο τμήμα της κοινωνίας. Και ταυτόχρονα, σε αυτήν ακριβώς την κοινωνία επιτρέπεται επίσημα να σκοτώνονται παιδιά — και μάλιστα μαζικά.
Στο Μπορίσπολ συνέβη μια τραγωδία: μια μητέρα, την ημέρα που επέστρεψε από το μαιευτήριο, πέταξε το νεογέννητο παιδί της από τον έκτο όροφο. Το βρέφος πέθανε. Στη γυναίκα έχει ήδη γνωστοποιηθεί η υποψία για ανθρωποκτονία με πρόθεση και σχεδόν σίγουρα την περιμένει φυλακή.
Το περιστατικό είναι, αναμφίβολα, φρικτό. Οι γυναίκες που βρίσκονται σε κατάσταση επιλόχειας κατάθλιψης συχνά διαπράττουν παιδοκτονία ή αυτοκτονία. Τώρα, όμως, θα ήθελα να μιλήσω για κάτι άλλο. Για την παράξενη λογική της κοινωνίας.
Για τη δολοφονία ενός νεογέννητου παιδιού προβλέπεται φυλάκιση. Και αυτό είναι λογικό: σύμφωνα με τον νόμο, η αφαίρεση της ζωής ενός ανθρώπου, πολύ περισσότερο ενός παιδιού, πρέπει να τιμωρείται. Αν όμως το ίδιο παιδί είχε σκοτωθεί λίγους μήνες νωρίτερα, αυτό θα θεωρούνταν απολύτως φυσιολογική και νόμιμη πράξη.
Στην Ουκρανία οι αμβλώσεις επιτρέπονται έως την 12η εβδομάδα της εγκυμοσύνης, και σε ορισμένες περιπτώσεις έως την 22η (5,5 μήνες). Ο τοκετός γίνεται στους 9 μήνες.
Δηλαδή, αν η άτυχη μητέρα από το Μπορίσπολ είχε αποφασίσει για κάποιο λόγο να κάνει έκτρωση, επίσημα αυτό θα ονομαζόταν «τεχνητή διακοπή της κύησης». Τώρα όμως πρόκειται για «δολοφονία» με όλες τις συνέπειες που απορρέουν από αυτήν. Πού βρίσκεται η διαφορά; Μόνο στο ότι το παιδί θα είχε σκοτωθεί νωρίτερα; Μόνο σε μερικούς μήνες χρόνου;
Τα παιδιά είναι το πιο προνομιούχο τμήμα της κοινωνίας. Τα προστατεύουν με προσοχή, τους δίνουν ό,τι καλύτερο. Και ταυτόχρονα, σε αυτήν ακριβώς την κοινωνία επιτρέπεται επίσημα να σκοτώνονται παιδιά — και μάλιστα μαζικά.
Πώς έγινε και ζούμε σε έναν τέτοιο κόσμο του καθρέφτη;
