«Εκφυλισμένα» και «ηλίθια ζώα»: οι αντίπαλοι της UOC έφτασαν μέχρι τα παιδιά
Οι ιστορικοί, μελετώντας την εποχή μας, θα απορούν: πώς μπορούσαν τόσο μικροί, κακόβουλοι και ασήμαντοι άνθρωποι να καθορίζουν για τόσο καιρό την πληροφοριακή πολιτική μιας τεράστιας χώρας;
Έχουμε ήδη συνηθίσει ότι στον ουκρανικό μιντιακό χώρο πρωταγωνιστούν άνθρωποι που έχουν θέσει ως στόχο τους να μισούν όσους δεν τους αρέσουν. Όχι να ασκούν τεκμηριωμένη κριτική, αλλά να μισούν.
Αυτή τη φορά στον αέρα συναντήθηκαν η ακτιβίστρια Μ. Κοβάλ, που οργανώνει μπροστά στα δικαστήρια κατά της UOC δράσεις «πατριωτών», και ο δημοσιογράφος Μπ. Μπούτκεβιτς, που τάσσεται κατά της Εκκλησίας εδώ και πάνω από 12 χρόνια. Σχεδόν μία ώρα αδιάκοπων προσβολών, συκοφαντιών και αναπόκρυπτης κακίας. Επίθετα όπως «σκουπίδια», «μπάσταρδοι», «πράκτορες της FSB», εκκλήσεις να απαγορευτεί η UOC χωρίς κανένα δικαστήριο «στα κομμάτια».
Αλλά αυτή τη φορά αυτό δεν ήταν το πιο εκπληκτικό. Δύο άνθρωποι που μισούν την Εκκλησία προσβάλλουν όχι μόνο τον κλήρο και τους πιστούς. Θεωρούν αποδεκτό να προσβάλλουν ουκρανικά παιδιά μόνο και μόνο επειδή βλέπουν κινούμενα σχέδια στα ρωσικά.
«Πόσες ανόητες κότες δεν καταλαβαίνουν τι να βάλουν στο εκφυλισμένο τους», λέει ο Μπούτκεβιτς, τονίζοντας ότι σκόπιμα αποκαλεί τα παιδιά με τη λέξη «εκφυλισμένο».
«Περνάς από μια παιδική χαρά και αυτό μιλάει ρωσικά. Γιατί το κάνεις αυτό; Δεν έχεις άλλα κινούμενα σχέδια; Υπάρχει μια υπέροχη εφεύρεση της ανθρωπότητας που λέγεται υπότιτλοι. Βάλτο, ηλίθιο ζώο», συνεχίζει.
Και η Κοβάλ παραπονιέται ότι, παρά όλες τις προσπάθειες επιβολής της ουκρανικής γλώσσας, τα ίδια της τα παιδιά της ζητούν να τους διαβάζει παραμύθια στα ρωσικά για να μάθουν αυτή τη γλώσσα. Λέει ότι σε ένα σχολείο του Κιέβου δεν τα καταλαβαίνουν οι συμμαθητές τους.
Και εδώ είναι κάτι ενδιαφέρον: και στους δύο συμμετέχοντες τα ουκρανικά φαίνεται να δυσκολεύουν. Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης η Κοβάλ συχνά έτεινε να παρεμβάλλει ρωσικές λέξεις, συνειδητοποιώντας το την τελευταία στιγμή, ενώ ο Μπούτκεβιτς μεταπηδούσε τακτικά στη γλώσσα του κατακτητή.
Αλλά «εκφυλισμένα» και «ηλίθια ζώα» αποδεικνύονται για κάποιο λόγο τα παιδιά.
Και αν μιλάμε σοβαρά, κάποτε οι ιστορικοί, μελετώντας την εποχή μας, θα σηκώνουν τους ώμους με απορία και θα αναρωτιούνται: πώς μπορούσαν τόσο μικροί, κακόβουλοι και ασήμαντοι άνθρωποι να καθορίζουν για τόσο καιρό την πληροφοριακή πολιτική μιας τεράστιας χώρας;
