Δούλος των άστρων ή Υιός του Θεού; Γιατί το ωροσκόπιο είναι φυλακή, ενώ η Πρόνοια είναι αποστολή
1 Ιανουαρίου μας υπόσχονται την αρχή του «έτους του Αλόγου» και περιγράφουν τη μοίρα λεπτό προς λεπτό. Αναλύουμε γιατί η πίστη στη μοίρα υποτιμά τον άνθρωπο και πώς ο Θεός αναδιαμορφώνει τη διαδρομή της ζωής μας.
Η πρώτη Ιανουαρίου – μια παράξενη μέρα. Η πόλη κοιμάται. Στο ψυγείο έχουν παγώσει οι στρατηγικές προμήθειες ολιβιέ. Στο κεφάλι – μια ευχάριστη, βαμβακερή σιωπή. Ξαπλώνουμε στον καναπέ, τεμπέλικα σκρολάρουμε τη ροή ειδήσεων και ξαφνικά πέφτουμε πάνω σε έναν τίτλο: «Τι περιμένει τους Ταύρους τη νέα χρονιά;». Ή: «Παγκόσμια πρόβλεψη: σε τι να προετοιμαστούμε;».
Το χέρι τείνει να κάνει κλικ. Ακόμα κι αν θεωρούμε τους εαυτούς μας πιστούς ανθρώπους. Ακόμα κι αν φοράμε σταυρό και ξέρουμε ότι η αστρολογία – είναι δεισιδαιμονία. Λέμε στον εαυτό μας: «Μόνο μια ματιά, απλά για γέλιο». Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς: το κάνουμε όχι επειδή μας φαίνεται αστείο. Μας φοβίζει.
Το μέλλον πάντα τρομάζει με την αβεβαιότητά του. Και τώρα, όταν ο κόσμος γύρω μας τρέμει, αυτός ο φόβος γίνεται σχεδόν φυσικός.
Θέλουμε εγγυήσεις. Θέλουμε την ψευδαίσθηση του ελέγχου. Το ωροσκόπιο με αυτή την έννοια – είναι το ιδανικό ηρεμιστικό για τον ανήσυχο εγκέφαλο. Λέει: «Χαλάρωσε, όλα έχουν ήδη αποφασιστεί. Τα αστέρια έχουν πάρει τη σωστή θέση. Να το σενάριό σου».
Αλλά πίσω από αυτή τη στιγμιαία ηρεμία κρύβεται μια παγίδα που μπορεί να μας κοστίσει την ελευθερία. Ανταλλάσσουμε το δικαίωμα να είμαστε παιδιά του Θεού με μια άνετη κάμερα πεπρωμένου.
Η φυλακή που χτίζουμε μόνοι μας
Τι είναι το ωροσκόπιο στην ουσία του; Αν απορρίψουμε το μυστικιστικό περίβλημα, είναι η δήλωση: «Δεν είσαι ο συγγραφέας της ζωής σου». Η αστρολογία (και γενικά η πίστη στο πεπρωμένο, στη μοίρα) λέει ότι η ζωή μας – είναι ένα έργο, γραμμένο χωρίς τη συμμετοχή μας. Το σενάριο εγκρίνεται τη στιγμή της γέννησης, και δεν μπορείς να αυτοσχεδιάσεις.
Αυτό είναι το αρχαίο Fatum – Μοίρα. Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι ακόμα και οι θεοί υπακούουν στη Μοίρα. Αν ο μάντης είπε ότι ο Οιδίποδας θα σκοτώσει τον πατέρα του, ο Οιδίποδας μπορεί να τρέξει στην άκρη του κόσμου, μπορεί να βγάλει τα μάτια του, αλλά θα κάνει αυτό που έχει προδιαγραφεί.
Φανταστείτε τη ζωή σαν ένα κελί φυλακής. Οι τοίχοι – είναι η θέση των πλανητών. Η σχάρα – είναι η ημερομηνία γέννησης. Αν τα αστέρια είπαν ότι είσαι «εκρηκτικός Κριός» – σημαίνει ότι είσαι καταδικασμένος να φωνάζεις στους κοντινούς σου, και «δεν μπορείς να κάνεις τίποτα, τέτοιος είναι ο χαρακτήρας». Αν η πρόβλεψη υπόσχεται διαζύγιο ή ασθένεια – κάθεσαι και περιμένεις το χτύπημα, σαν καταδικασμένος.
Το ονομάζουμε «να μάθουμε το πεπρωμένο», αλλά στην πραγματικότητα είναι εθελοντική δουλεία.
Παραδίδουμε τα κλειδιά της θέλησής μας σε άψυχους γιγάντιους αερίων και κομμάτια πέτρας που πετούν στο κενό. Συμφωνούμε να είμαστε βιορομπότ, προγραμματισμένα από τον Άρη ή τον Κρόνο. Είναι αυτό ευχάριστη είδηση; Είναι καταδίκη.
Ο Θεός – δεν είναι σεναριογράφος, ο Θεός – είναι Πλοηγός
Ο Χριστιανισμός προσφέρει μια εντελώς διαφορετική εικόνα του κόσμου. Και είναι πολύ πιο συναρπαστική, αν και πιο περίπλοκη. Στον Χριστιανισμό δεν υπάρχει η λέξη «Πεπρωμένο». Υπάρχει η λέξη «Πρόνοια» (στα ελληνικά Pronoia).
Η διαφορά μεταξύ τους είναι τεράστια. Το Πεπρωμένο – είναι ο μονόλογος των αστέρων. Η Πρόνοια – είναι ο διάλογος του Θεού και του Ανθρώπου.
Ο Θεός – δεν είναι σεναριογράφος που έγραψε ένα σκληρό έργο και μας τραβάει από τα νήματα. Ο Θεός μοιάζει περισσότερο με έναν ιδιοφυή Μεγάλο Δάσκαλο ή, αν το μεταφράσουμε στη σύγχρονη γλώσσα, με έναν ιδανικό GPS-Πλοηγό.
Πώς λειτουργεί αυτό στην πράξη; Ο Θεός έχει ένα σχέδιο για εμάς. Το σημείο «Β» – είναι η Σωτηρία μας, η Αιώνια Ζωή, η ευτυχία. Ο Θεός χαράζει για εμάς την ιδανική διαδρομή. Λέει: «Στρίψε δεξιά, εκεί είναι καθαρά και ασφαλή».
Αλλά στα χέρια μας είναι το τιμόνι. Αυτή είναι η Ελευθερία μας. Και συχνά στρίβουμε το τιμόνι αριστερά – στην αμαρτία, στο λάθος, στον εγωισμό. Κατεβαίνουμε στο χαντάκι.
Τι θα έκανε το «Πεπρωμένο»; Θα έλεγε: «Παραβίασες το σενάριο. Τέλος. Κατέστρεψες τη ζωή».
Και τι κάνει ο Θεός-Πλοηγός; Λέει: «Η διαδρομή ανασυντάχθηκε».
Αυτό είναι η Πρόνοια. Ο Θεός δεν ακυρώνει την ελευθερία μας, αλλά κάθε στιγμή λαμβάνει υπόψη τις ανοησίες και τα λάθη μας, ανασυντάσσοντας τη διαδρομή έτσι ώστε να μπορούμε τελικά να φτάσουμε στο σημείο «Β».
Αμαρτήσαμε; Ο Θεός δεν μας διαγράφει. Μας στέλνει ανθρώπους, βιβλία, περιστάσεις (μερικές φορές δύσκολες), για να μας επαναφέρει στην πορεία.
Η ζωή του χριστιανού – δεν είναι η εκτέλεση ενός ρόλου με νότες. Είναι μια ανοιχτή αποστολή. Είναι συνδημιουργία. Το αύριό σου δεν είναι γραμμένο στα αστέρια, γράφεται τώρα – με την επιλογή σου, την προσευχή σου και την απάντηση του Θεού.
Το επιχείρημα της Νινευή
Αν μας φαίνεται ότι αυτή είναι απλά μια όμορφη θεωρία, ας θυμηθούμε την πιο «σκανδαλώδη» ιστορία από τη Βίβλο, που καταστρέφει εντελώς την πίστη στο πεπρωμένο. Την ιστορία του προφήτη Ιωνά. Ο
