Διωγμοί κατά της Εκκλησίας: κανόνας ή εξαίρεση;
Γιατί οι χριστιανοί διώκονται, αν δεν κάνουν κακό σε κανέναν;
```html
Σήμερα, όταν στην Ουκρανία διώκουν την Εκκλησία: αφαιρούν ναούς, ρίχνουν επισκόπους στη φυλακή και θεωρούν τους πιστούς ανθρώπους δεύτερης κατηγορίας, έχει νόημα να σκεφτούμε: σε τι μας κάλεσε ο Χριστός;
Μήπως κάλεσε τους χριστιανούς σε μια ήρεμη ζωή, όταν όλοι μας σέβονται για την ευσέβεια και την ευλάβειά μας; Μήπως, για να προσευχόμαστε σε υπέροχους ναούς μπροστά σε λαμπρούς εικονοστάσια; Μήπως, για να ευνοούν οι ισχυροί και πλούσιοι του κόσμου την Εκκλησία μας, να της παρέχουν προνόμια και να δωρίζουν μεγάλα ποσά χρημάτων; Όχι, το Ευαγγέλιο μιλάει για κάτι εντελώς διαφορετικό, αλλά εμείς τόσο θέλουμε να είναι έτσι. Και αν συμβαίνει διαφορετικά, εκπλησσόμαστε και αγανακτούμε που μας εχθρεύονται, μας κατηγορούν άδικα, μας αφαιρούν την εκκλησιαστική μας περιουσία. Μερικές φορές γκρινιάζουμε στον Θεό, που επέτρεψε αυτή την αδικία. Γιατί συμβαίνει αυτό, αφού δεν κάνουμε κακό σε κανέναν;
Από τη μία πλευρά, στη Καινή Διαθήκη διαβάζουμε ότι «όλοι όσοι θέλουν να ζουν ευσεβώς εν Χριστώ Ιησού θα διωχθούν» (2 Τιμ. 3, 12). Από την άλλη, θεωρείται ότι από την εποχή του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου, μέχρι τον 20ό αιώνα, δηλαδή για περισσότερα από 1500 χρόνια, δεν υπήρχαν διωγμοί κατά της Εκκλησίας στην Ευρώπη. Ο Χριστιανισμός στην Ευρώπη είναι η κυρίαρχη θρησκεία και οι χριστιανικές εκκλησίες όχι μόνο απολαμβάνουν ελευθερία, αλλά είναι και πολύ επιδραστικοί θεσμοί στα κράτη. Και μέχρι πρόσφατα, ήταν οι πιο επιδραστικές μη κρατικές δομές στην Ευρώπη.
Πώς να λύσουμε αυτή τη διπλότητα; Οι διωγμοί κατά της Εκκλησίας: είναι ο κανόνας ή η εξαίρεση; Πώς το έβλεπαν οι χριστιανοί διαφόρων εποχών; Τι πρέπει γενικά να κατανοούμε με τη λέξη «διωγμοί»; Και είναι η ύπαρξη διωγμών κριτήριο της αλήθειας της Εκκλησίας; Ας προσπαθήσουμε να απαντήσουμε σε αυτά και σε άλλα συναφή ερωτήματα. Φυσικά, για αυτό θα χρειαστεί πολύ περισσότερες από μία δημοσιεύσεις. Αλλά πρώτα πρέπει να διευκρινίσουμε σε τι ακριβώς, στην ευημερία ή στις θλίψεις, μας κάλεσε ο Χριστός και οι Απόστολοί Του.
Ευημερία ή θλίψη;
Στη δεκαετία του 1990, και μερικές φορές και σήμερα, διάφοροι θρησκευτικοί αγκιτάτορες στους δρόμους προσέλκυαν ανθρώπους στις τάξεις τους με την υπόσχεση ότι, γίνε πιστός, άρχισε να παρακολουθείς τις συγκεντρώσεις μας ή να μελετάς μαζί μας τη Βίβλο και όλα θα βελτιωθούν στη ζωή σου: θα αυξηθούν τα εισοδήματα, θα υπάρξει επαγγελματική άνοδος, θα τακτοποιηθεί η προσωπική ζωή, θα υπάρχει υγεία και ούτω καθεξής. Τι να κρύψουμε, και από τα στόματα ορθόδοξων κηρύκων μερικές φορές μπορεί να ακουστούν παρόμοιες αφηγήσεις. Αλλά ήδη στην Παλαιά Διαθήκη διαβάζουμε το ακριβώς αντίθετο: «Γιε μου! αν πλησιάζεις να υπηρετήσεις τον Κύριο Θεό, ετοίμασε την ψυχή σου για πειρασμό» (Σειρ. 2, 1).
Το ίδιο λέει και ο Χριστός: «Αν κάποιος θέλει να έρθει πίσω Μου, ας αρνηθεί τον εαυτό του, και ας πάρει τον σταυρό του, και ας Με ακολουθήσει» (Λκ. 9, 23). Επιπλέον, ο Κύριος λέει, αν κάποιος δεν φέρει τον σταυρό του, δεν είναι χριστιανός: «Και όποιος δεν φέρει τον σταυρό του και έρχεται πίσω Μου, δεν μπορεί να είναι μαθητής Μου» (Λκ. 14, 27). Ο Κύριος για τη σωτηρία μας ανέβηκε στον Γολγοθά. Να ακολουθήσουμε τον Χριστό σημαίνει να ακολουθήσουμε τον ίδιο δρόμο. Και δεν υπάρχει άλλος δρόμος. «Εισέλθετε από τη στενή πύλη, γιατί πλατιά είναι η πύλη και ευρύχωρος ο δρόμος που οδηγεί στην απώλεια, και πολλοί είναι αυτοί που εισέρχονται από αυτήν. Γιατί στενή είναι η πύλη και στενός ο δρόμος που οδηγεί στη ζωή, και λίγοι είναι αυτοί που τη βρίσκουν» (Μτ. 7, 13-14).
Χωρίς θλίψεις δεν είναι δυνατόν να αποκτήσουμε την αιώνια ζωή: «Πολλές θλίψεις πρέπει να περάσουμε για να εισέλθουμε στη Βασιλεία του Θεού» (Πραξ. 14, 22). Για την αναγκαιότητα των θλίψεων και των δοκιμασιών στο δρόμο προς τον Θεό μιλάει όλη η Αγία Γραφή. «Η καμίνι για το ασήμι, και το χωνευτήριο για το χρυσό, αλλά τις καρδιές τις δοκιμάζει ο Κύριος» (Παροιμ. 17, 3). Και αυτό είναι απλώς μια εικόνα, όχι μια μεταφορά, αλλά μια ένδειξη για πραγματικές θλίψεις. «Γιατί το χρυσό δοκιμάζεται στη φωτιά, και οι άνθρωποι που είναι ευάρεστοι στον Θεό, στο χωνευτήριο της ταπείνωσης» (Σειρ. 2, 5).
Η σημασία των δοκιμασιών
Αλλά αυτές οι θλίψεις και οι δοκιμασίες μας ωφελούν, και πρέπει να χαιρόμαστε όταν τις υπομένουμε: «Με μεγάλη χαρά δεχθείτε, αδελφοί μου, όταν πέφτετε σε διάφορους πειρασμούς, γνωρίζοντας ότι η δοκιμασία της πίστης σας παράγει υπομονή. Η υπομονή όμως πρέπει να έχει τέλεια δράση, ώστε να είστε τέλειοι σε όλη την πληρότητα, χωρίς καμία έλλειψη» (Ιακ. 1, 2-4). Το ίδιο γράφει και ο απόστολος Παύλος: «Και όχι μόνο αυτό, αλλά καυχόμαστε και στις θλίψεις, γνωρίζοντας ότι από τη θλίψη προέρχεται η υπομονή, από την υπομονή η εμπειρία, από την εμπειρία η ελπίδα, και η ελπίδα δεν ντροπιάζει, γιατί η αγάπη του Θεού έχει εκχυθεί στις καρδιές μας από το Άγιο Πνεύμα που μας δόθηκε» (Ρωμ. 5, 3-5).
Ο σκοπός της πορείας του χριστιανού
Ο απόστολος Πέτρος λέει ότι υπομένοντας θλίψεις ακολουθούμε τον Χριστό: «Αγαπητοί! μην αποφεύγετε την πύρινη δοκιμασία που σας αποστέλλεται για δοκιμασία, σαν να είναι κάτι ξένο για εσάς, αλλά καθώς συμμετέχετε στα παθήματα του Χριστού, χαίρετε, ώστε και στην αποκάλυψη της δόξας Του να χαρείτε και να θριαμβεύσετε» (1 Πέτρ. 4, 12-13). Σε αυτά τα λόγια λέγεται ότι ο Χριστός ταπεινά έφερε τον σταυρό Του, σταυρώθηκε, αλλά και αναστήθηκε, θριάμβευσε, ανήλθε στους ουρανούς. Άρα η πορεία του χ
