Προσευχή για τον Ζελένσκι
Εάν ο Ντουμένκο συνθέτει για την πορεία στη Ράντα προσευχή, όπου απαριθμούνται χωριστά ο πρόεδρος, η Ράντα και η κυβέρνηση, καταλαβαίνουμε – αυτά τα λόγια απευθύνονται όχι στον Θεό, αλλά στους ανθρώπους που τον προσκάλεσαν στη Ράντα.
Ο Ντουμένκο από το βήμα της Βερχόβνα Ράντα διάβασε προσευχή για την Ουκρανία. Όπως συνήθως, από χαρτί. Σε αυτήν υπήρχαν τα εξής λόγια:
«Ενδυνάμωσε τους πολεμιστές μας, τον πρόεδρο, τη Βερχόβνα Ράντα, την εξουσία, την κυβέρνηση και όλο τον ουκρανικό μας λαό, που αντιστέκονται στον πανούργο ρώσο επιδρομέα στη γη, στη θάλασσα και στον αέρα. Χάρισέ μας νίκη στο όνομά Σου και στερέωσε δίκαιη ειρήνη».
Γιατί γράφουμε γι' αυτό; Επειδή όλη η σημερινή «προσευχητική» ρητορική των πατριωτικών ομολογιών στον πάθος της γίνεται όλο και πιο καρικατουρική και φτάνει σε εντελώς γκροτέσκες μορφές.
Πώς προσευχόμαστε για τη χώρα μας στις λειτουργίες; «Υπέρ των αρχόντων και του στρατεύματος αυτής». Αυτό αρκεί. Δεν αποκρυπτογραφούμε στον Θεό: βοήθησε ξεχωριστά τα πυραυλικά στρατεύματα, το Υπουργείο Οικονομίας, ή την Επιτροπή Ανθρωπιστικής Πολιτικής. Ο Θεός είναι Καρδιογνώστης. Γνωρίζει όλες τις σκέψεις μας ακόμη πριν προφερθούν.
Και αν ο «μητροπολίτης» συνθέτει για την πορεία στη Ράντα προσευχή, στην οποία απαριθμούνται ξεχωριστά ο πρόεδρος, ξεχωριστά η Ράντα, ξεχωριστά η κυβέρνηση, τότε καταλαβαίνουμε – αυτά τα λόγια δεν απευθύνονται καθόλου στον Θεό, αλλά στους ανθρώπους που τον κάλεσαν στη Ράντα: στον Ζελένσκι, στον Στεφάντσουκ, στους βουλευτές κ.λπ.
Και ακόμη. Χρειάζεται στην προσευχή να λέμε στον Θεό ότι ο επιδρομέας είναι «πανούργος»; Ότι ζητάμε βοήθεια «στη γη, στη θάλασσα και στον αέρα»; Ότι οι υπερασπιστές μας είναι «ανδρείοι», και τα σχέδια του επιδρομέα «διαβολικά»; Νομίζω ότι ο Χριστός γνωρίζει πολύ καλύτερα από εμάς σε ποια μέρη γίνεται η πάλη, και ποιος από εμάς είναι πανούργος και ποιος ανδρείος. Και ο Σεργκέι Ντουμένκο δεν μπορεί να μην το καταλαβαίνει αυτό. Αλλά παρόλα αυτά το λέει. Γιατί;
Επειδή αυτό είναι αυτό που θέλουν να ακούσουν από αυτόν σε αυτήν την αίθουσα. Αυτό που συνήθως ακούγεται από το κοινοβουλευτικό βήμα. Αν αφαιρέσουμε από το κείμενο του Ντουμένκο το τελευταίο «Αμήν», τότε προκύπτει τυπική ομιλία μέσου βουλευτή με «δίκαιη ειρήνη», «πανούργο ρώσο επιδρομέα» και άλλα πολιτικά κλισέ.
Μόνο που πρέπει να παραδεχτούμε: συνήθως από το βήμα της Ράντα μιλούν με περισσότερη έμπνευση. Στην ηθοποιική τέχνη ο Επιφάνιος προφανώς χάνει από τους πολιτικούς.
